Eins gott ég er ekki glæpon

Fyrir nokkrum vikum hrósaði ég happi yfir því að hafa sloppið við allt hárlos sem ég hafði heyrt að gæti gert vart við sig í kjölfar þess að fæða barn. Ég hugsaði sem svo að fyrst að hárið ríghéldi sér enn í höfuðleðrið mitt rúmum þremur mánuðum eftir fæðingu gæti ekki annað verið en ég væri sloppin. Ómæ hvað ég hafði rangt fyrir mér. Hugsunin hafði ekki fyrr flögrað úr hausnum á mér en að blessuð hárin slepptu takinu og fóru að falla allt í kringum mig og marka leið mína eins og brauðmolarnir í Hansi og Grétu. Ljósdrappaða gólfteppið er orðið furðulega loðið og dökkhært, inni í öllum bókum sem ég opna skil ég eftir þessi lífsýni og drengurinn virðist vera kafloðinn sérstaklega í lófunum þar sem hann er farinn að fatta hvað það er gaman að rífa í hárið á mömmu. (Reyndar ekkert slæmt við það að vera loðinn um lófana ... en kannski ekki í bókstaflegri merkingu.) Það er því eins gott að ég er ekki glæpon núna því ég þyrfti að fara í veikindaleyfi þar sem Gil Grissom og félagar í CSI myndu hreinlega eiga of auðvelt með að komast að því hvar ég hef verið.