Tilfinningin sem ég fann þegar ég gekk inn í íbúðina okkar hér á föstudagskvöldið kom mér dálítið á óvart. Ég fann það nefnilega nokkuð sterkt að nú væri ég komin heim. Hafði einhvern veginn ekki hugsað um þetta sem heimilið mitt fram að því, meira bara staðurinn sem við búum á - þið skiljið vonandi hvað ég á við. Engu að síður var tilfinningin mjög góð og litli gormurinn hefur líka fundið þetta því hann hefur sagt mörgum sinnum hátt og skýrt (ja ... skýrt fyrir þá sem umgangast hann á hverjum degi): Atli á heima hérna.
Gærdagurinn fór í að láta líða úr þreyttu baki, sækja töskuna mína sem kom á eftir mér til Pittsburgh á flugvöllinn, kaupa kopp og hitta vini okkar af fimmtu hæðinni aftur. Fórum svo að sofa á nokkuð eðlilegum tíma og svei mér þá ef við erum ekki bara búin að snúa sólarhringnum við og komin á rétt Pittsburgh ról. Ekkert plan í dag en mér finnst líklegt að við verðum bara inni við enda fjórtán stiga frost úti í þessum skrifuðu orðum.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
1 ummæli:
Hæhæ!!
Þetta hefur verið meira ferðalagið hjá ykkur en allt er gott sem endar vel:)
Kys og kram; Lísa M.
Skrifa ummæli