Í pössun hjá ömmu

Foreldrar mínir voru ekki fyrr komnir úr fríi á Kanarí en að yngsta dóttirin skutlast til þeirra með litla drenginn snemma morguns og skilur hann eftir í pössun. Þau fengu varla tækifæri til að taka upp úr töskunum. Hinn vel upp aldi tveggja mánaða gamli prins ákvað nú að bæta ömmu og afa þetta upp með því að vera algjört ljós og brosa og hlæja fyrir þau og leggja sig svo aðeins. Eftir lúrinn var hann reyndar búinn að steingleyma þessari áætlun og vildi bara fá sitt mömmubrjóst að súpa. Þegar mamman drattaðist loks til baka stóð amma við eldhúsvaskinn með drenginn í fanginu þar sem þau hlustuðu saman á róandi vatnsniðinn úr krananum. Ég held að amman hafi verið þakklát nútíma pípulögnum.
Kanarífararnir versluðu þessa fínu myndbandsupptökuvél fyrir hönd fólksins sem býr í Hafnarfirði (teljumst víst ekki Hafnfirðingar). Nú kemst maður ekki fram úr rúminu á morgnana án þess að slökkviliðsmaðurinn slengi myndavélinni framan í mann. Morgunmyglan hefur sem sagt verið fest á filmu. Annars er það þessi tveggja mánaða sem er aðalmyndefnið. Hann á eftir að læra að byrja að brosa um leið og það heyrist ding-ding í vélinni.